 |
|
eerste en laatste adam
Religie/Christendom
|
23 April 2012 | 18:04:06
|
God met ons
Het feit dat jezus zonder zonde was maar zich toch goed voelde in de omgang met hoeren en andere zondaren, komt vreemd over op veel gelovigen. Als hij echt zonder zonde was, een heilige, wat deed Hij dan in vredesnaam bij de hoeren en tollenaren?
Lucas noemde Adam de zoon van God. Hiermee bedoelde hij niet Jezus die uit de buik van een maagd was geboren. Maar was deze laatste Adam ook niet aanwezig in Eden tijdens de tragedie die zich tussen Eva en de slang afspeelde? Was Hij hier niet ALS Adam?
Uiteraard was hij hier in Eden als de Realiteit van de Boom van Goed en Kwaad. Maar als Adam, oh nee. Als Gods zaad was hij in Adam en in al diens nageslacht in afwachting van het moment waarop hij actief geboren zou worden in Bethlehem. Maar ik ben erop tegen dat de man Adam, de Zoon van God WAS.
Waren Adam de Zoon van God zoals Lucas hem noemde en Jezus de zoon van god beiden dezelfde Zoon van God? Een eerste knieval gebiedt me te zeggen van NEE< beiden zijn tegengestelde karakters. Waar de ene Adam van het toneel verdwijnt, komt de andere Adam op. Er is zelfs een diepe kloof tussen beiden.
Adam was NIET Jezus en Jezus was NIET Adam al was Hij wel de tweede Adam. De Zoon van God, Adam geheten werd Adam genoemd (of mens) en de Zoon van God die Jezus heette, werd Emmanuel genoemd. Maar onder dit verschil zit een overeenkomst tussen beide historische personen. Om Jezus te worden, moest de zoon van god door de heilige geest worden verwekt en uit een maagd worden geboren. Maar om eerst ADAM te worden, moest dezelfde eeuwige Zoon van God delen in dezelfde schepping, te weten, vertaald worden vanuit de eeuwigheid in de aionen, gevormd worden uit het stof en constitutioneel bestaansrecht krijgen door hetzelfde materiaal van de schepping om in solidariteit met de schepping Hoofd te worden van de hele schepping.
Hij, het eeuwige woord was vertaald in een scheppingstaal zodat "de hemelen ons vertellen van de heerlijkheid van God; en hun uitgestrektheid het werk van zijn handen verklaart. Zodat:
Voor die het blijvend maakt. Een psalm van David. De hemelen verhalen de heerlijkheid van El en de atmosfeer vertelt de werken van Zijn handen. Dag na dag uit deze woorden en nacht na nacht maakt deze kennis bekend. Er is geen spraak en er zijn geen woorden, hun stem wordt niet gehoord. In heel het land gaat hun meetsnoer uit en aan het einde van de verblijfplaats hun uitspraken. Voor de zon plaatste Hij in hen een tent, (Ps.19:1-4).
Merk op dat de schrijver gelooft dat de Zoon van God de Zoon van God was en is in en van de eeuwigheid. Hij was al de Zoon van God toen Hij geboren was uit de maagd, Maria. Hij als Zoon kwam de wereld binnen van tijd, ruimte en materie door zijn eeuwige geboorte die vertaald werd in een aardse geboorte in de genade die Maria van Nazareth ten deel was gevallen om te participeren in de kracht van de heilige ontvangenis. Dus, Hij en onze Heer en oudere broer IS eeuwig leven die aionisch leven werd.
De Zoon van God, die Ene en Unieke geboren zoon van de Vader, was geen afstandelijk wezen dat de schepping van veraf beïnvloedde. Hij was het woord, het heelal was door hem geschapen, UIT de Vader.
Het hele lichaam van christus bestaat uit Zonen van God die in vereniging met DE Zoon zijn en op deze manier Zijn relatie delen met de Vader. De oorsprong hiervan gaat terug naar ons zaad binnen Zijn zaad. Dus hoe kon Adam DE Zoon van God worden genoemd? Lucas zou hooguit gezegd kunnen hebben dat Adam niet de Zoon van God was maar de eerste schepping van God. Maar dit was niet wat lucas zei. Hij traceert de bloedlijn terug naar de eerste generaties tot hij bij Adam uitkomt die hij de Zoon van God noemt. In deze zin kunnen zowel Jezus als Adam niet zomaar beschouwd worden als losse individuen aangezien wij alle n Adam waren besloten en ook in christus want Adam is IN Christus zoals Christus ook IN Adam was.
Het is onzin om zomaar te stellen dat soms mensen en engelen zonen van god worden genoemd vanwege het simpele feit dat ze geschapen werden door god. Zonen zijn zonen door GEBOORTE en niet door schepping. Adam was geen Zoon van God om het simpele feit dat God hem geschapen had.
De waarheid staat overal in het Nieuwe testament (dat formeel in hand. 13 begint) dat een zoon van god zijn te maken heeft met het GEBOREN worden uit het onvergankelijke zaad (1 Petrus 1:23). Binnen de aionen wordt dit principe voortgezet door voortplanting aangezien mensen niet kunnen scheppen. Dit als een schaduw van de goddelijke reproductie. Er is een wondeerbaarlijke relatie tussen dat wat we zijn als zijn werktuig en dat wat we zijn door zijn zaad. Dit principe ziet er globaal als volgt uit:
- er is een begin en een einde aan de aionen
- een alfa en omega
- een eerste en laatste Adam
- een eerste en tweede mens
In 1 Kor. 15 zien we tenslotte DAT wat in oneer gezaaid is, Dat in heerlijkheid is opgewekt. Het zijn geen 2 DAT's maar 1 DAT, namelijk Dat wat het graf ingaat, DAT komt er verheerlijkt weer uit. Zo werd de eerste Adam een levende ziel en de laatse Adam een levende geest. Hij die een levende ziel werd als DE Zoon van God was tevens de Zoon van God die een levend gevende geest werd. Zie 1 Kor. 15:42-45. |
|
|
|
de innerlijke en uiterlijke mens
Religie/Christendom
|
22 April 2012 | 19:33:40
|
de innerlijke en uiterlijke mens
Er is een grote kloof tussen ons wezen dat we allen hebben in het eeuwige wezen van god en de plaatsing van dat wezen in de aionen. Vooral in het leven van de gelovige speelt dit contrast een voorname rol.
De innerlijke mens blijft zonder enige ordeverstoring in het leven dat hij van God, de vader-moeder kreeg. Maar Hij/hij is terwijl hij in het eeuwige leven bleef tevens in de aionen neergezet, in de verstoorde orde die aan het hart van de God familie ligt.
De familie die van God is, leeft door de ordening van de goddelijke natuur, meest essentieel door de natuur van gemeenschappelijke liefde. Dit is datgene waartoe de innerlijke mens behoort, maar deze ordening is door gods wil weg geduwd om plaats te maken voor de corruptie van ons bestaan, de kosmos (wereld) waarin we leven. Deze emigratie introduceert en draagt bij tot het systematiseren van een mens/god en mens/mens relatie. De huidige orde heeft geen enkele kracht of macht om Gods relatie met ons te systematiseren, alleen in omgekeerde richting.
De pijn van in deze wereld te zijn geplaatst, is verergerd door de realiteit van het nog steeds aan de boesem van de Vader te verblijven. Het is God die ons naar huis roept maar het is ook in Hem dat ons eigen wezen ons terug roept in de eeuwige onverstoorde vereniging. Wij allen voelen in meerdere of mindere mate de kracht van ons huis dat aan ons trekt.
Elk mens heeft een innerlijke en uiterlijke mens. Voor hun die hun meester nog niet hebben ontmoet, komt de bemiddelende link naar huis door de aanwezigheid van het goddelijk zaad dat al een zeker effect heeft voordat het ons geboren laat worden in christus binnen onze schepping. Voor de gelovige begint het goddelijk zaad te bloeien in zijn nieuwe plaats binnen de mensheid. Dat zaad is speciaal de christus als Jezus, opgewekt uit de dood en verheerlijkt en in de geest aan alle mensen toe gezonden.
Karl Bart, de Zwitserse theoloog heeft over deze spanning geschreven. In zijn commentaar op de Brief aan de Romeinen ziet hij een analoog tussen Israèl en de kerk en geeft hij commentaar op Gods relatie met Jacob en Esau.
Binnen iedere Jacob ligt een Esau en binnen iedere Esau ligt een Jacob. Nemen we Romeinen 9:14-29 dan stellen we deze vraag: "is er onrechtvaardigheid met god in verband met gods verklaring van Jacob had ik lief maar Esau heb ik gehaat.
Deze woorden staan als een paal, van Jacob heb ik gehouden maar Esau heb ik gehaat. deze en andere passages zoals toen de wolkenpilaar tussen het kamp kwam van de egyptenaren en het kamp van Israel, en het donker werd bij de eerste en er licht was bij de tweede, zijn 2 kanten van een medaille.
God is de God van Esau OMDAT Hij de God van Jacob is. Hij is de oorzaak van de verdrukking OMDAT hij de brenger van hulp is. Hij wijst af om vervolgens uit te verkiezen. We mogen niet de Krisis vermijden van de dubbelzijdige wolkenpilaar.
Wij gelovigen verschillen alleen in tijd met ons geloof van de ongelovigen wier geloof in een andere aion zal terechtkomen. Wij ervaren gods koestering van onze ware innerlijke mens. Maar tegelijk ook zijn vreselijke afwijzing van de wereldse aankleding van onze uiterlijke mens.
Ook de uiterlijke mens heeft zijn wortels in God die in vereniging met zijn schepping de hele schepping aan ijdelheid onderwierp. Deze ijdelheid voert terug op elke poging van de mens om op eigen kracht de weg naar huis terug te vinden. Elke poging hiertoe ontmoet een NEE van God maar tegelijk aan de andere kant van de golf hebben we de onvoorwaardelijke en ontologische JA van God.
Het is onlosmakelijk omdat dat wat het werk van zijn handen is, de schepping, uit de substantie voortkwam van dat wat geboren was als de vrucht van Zijn lendenen (voorplanting). Daarom hebben wij zijn onvoorwaardelijke, eeuwige acceptatie van ons als zij die net als zijn zoon het waard zijn om verheerlijkt te worden.
God vult deze kloof tussen innerlijke en uiterlijke mens met Zichzelf. Daar waar hij de kloof dicht, ontmoeten we hem en de realiteit van onszelf. |
|
|
|
ontworpen om te falen
Religie/Christendom
|
22 April 2012 | 16:05:29
|
Ontworpen om te falen
En god plantte een tuin in het Oosten, in Eden+ daar plaatste Hij de man die hij gevormd had. Gen. 2:8.
Want God heeft °allen onder koppigheid besloten*, opdat Hij °allen mededogen zou betuigen, Rom. 11:32
Want aan de vruchteloosheid was de schepping onderschikt geworden*, niet vrijwillig, maar door Hem Die onderschikt, in de verwachting, Rom. 8:20
De overeenkomst tussen de gedachte van Paulus met het verhaal in Genesis is treffend. Beiden vullen elkaar aan. De tuin van Eden was een soort omheining dan wel insluiting. Weliswaar was het een mooie tuin maar wel een ingesloten bolwerk (kerk!) waarbinnen niet alleen Adam maar in zijn lendenen op dat moment de hele mensheid was ingesloten.
Het was een insluiting waaruit ontsnapping aan frustratie, leed en ijdelheid onmogelijk was. De hulpeloze onschuld was in die omsluiting een prooi voor de sluwheid van de slang met als eindresultaat een voorspelbare gebeurtenis. Naïeve onschuld krijgt nu eenmaal corruptie te verduren.
Stel je een vader voor die zijn knappe dochter alleen achter laat in een duistere steeg terwijl hij weet dat er hier in de buurt slimme pooiers rondlopen die hij hierzelf naartoe gestuurd had. Als je hier morgen om 1.00 midden in de nacht bent, dump ik mijn knappe dochter voor jullie op straat. Daar hadden die sluwe pooiers wel oren naar. Het was een manier om haar ontsnapping bij voorbaat uit te schakelen.
Wat er precies in de tuin gebeurde, probeer Paulus met zijn eigen gedachten uiteen te zetten. We waren door god op het schaakbord gezet als waggelende eenden, de typische handtekening van een pooier kunstenaar. Maar wat was de druk die vervolgens moest worden uitgeoefend op Adam's prille bolletje? Adam was tot nu toe bezig met beesten een naam geven, koetjes aaien en vlinders uitzwaaien. Er zat niet veel druk op de ketel.
Deze druk op de ketel werd door Eva in de tuin gebracht. Ze was Adam's tegenhanger maar ook zijn aanvulling. Ze was acuut gevoelig voor het menselijke verlangen naar een god. dan komt niet god maar de duivel langs, de pooier van Eden. Deze slimmerik ziet eruit als een lichtwezen en doet Eva een voorstel dat haar pet te boven gaat. Het leven in de Tuin was wel grappig maar ook ondragelijk licht en saai zonder die verleiding.
Maar de verleiding pakte verkeerd uit en in een fractie van een ondeelbaar moment was Eva een gevallen vrouw en nu ook Adam en het hele mensenras dat geen kant op kon. De zonde kwam in de wereld en vervolgens de dood door gods wil die dit allemaal georkestreerd had en de hele schepping ondergschikt maakte aan ijdelheid. Met als verwachting dat die schepping ook ooit weer bevrijd zal worden. Eva zal gedacht hebben dat Kain de beloofde messias was.
Tegelijk met de zonde die zich door de aionen heen vermeerderde ging de levensstroom door die direct uit de troon kwam, genade geheten. Deze levensstroom is net zo onweerstaanbaar als de verleiding in Eden. De verleiding van de zonde is relatief onweerstaanbaar omdat in het hart ervan niet de opstanding ligt. |
|
|
|
een galaxy
Religie/Christendom
|
22 April 2012 | 15:39:59
|
Een galaxy
Een galaxy is een verzameling van schitterende dingen. In de bijbel staat soms een verzameling van verzen die we als een galaxy kunnen aanduiden. Zoals in de openingszinnen van Hebreeën.
In duidelijke taal staat er een reeks van zeldzame titels. God onthult aan ons de majesteit van zijn zoon en wordt hierdoor zelf onthuld. God noemt zijn Zoon de lotdeelgenieter van alle dingen door wie hij ook de aionen maakt.
In vele delen en op vele manieren spreekt god vanouds sprekend tot de vaders in de profeten, in deze laatste van de dagen tot ons in de Zoon, Die Hij stelt tot lotdeelgenieter van alle dingen, door Wie ook Hij de aionen maakt, Die, de schittering zijnde van de heerlijkheid en embleem van Zijn aanneming, daarbij het al dragend door de kracht van Zijn woord, reiniging van de zonden makend, gezeten is aan de rechterhand van de Majesteit in de hoogten, zoveel beter wordend dan de boodschappers, zoals Hij ook een meer uitnemende naam heeft verkregen dan zij. - Hebr. 1:1-4.
Niet alleen onze aarde maar alle werelden in het heelal en vanaf de eerste holbewoners tot de generaties die voor ons liggen, behoren ze hem toe. En wat wordt zijn erfdeel in de meeste kerken beperkt tot wat hallelujah gezang en geklets over de Bergrede.
Maar inderdaad, ondanks al deze pracht mist er toch iets in het verhaal. God wordt niet bedankt en verheerlijkt. De glorie die aan de god van tijd en ruimte toekomt wordt aan een andere god gegeven die wetenschap heet. Ene meneer James Jeans merkt op: de moderne wetenschap laat ons denken over een schepper die buiten tijd en ruimte werkzaam is die beide deel zijn van zijn schepping, net zoals de kunstenaar zich ergens op afstand van zijn kunstwerk bevindt. Maar hoe zit het met zijn bemoeienis IN tijd en ruimte? Los van de hemelse sferen heeft onze aarde zijn voetsporen op zich gehad, zijn stem gehad, zijn handen en ogen gekend. Maar wat bedoelen we met "De schittering van Gods glorie en het embleem van zijn aanneming?" Gedachte en Woord schieten tekort om zijn schittering uit te drukken. Er liggen nog eeuwen voor ons die zijn glans zullen weerspiegelen. In de eeuwen die voor ons liggen zien we als nooit tevoren in hem het machtige karakter van Gods wezen. Er zal een gerechtigheid zijn als nooit tevoren.
Wie en wat god is, zal dan te zien zijn in zijn zoon. Hij draagt het heelal verder met zijn machtige verklaring dat Hij de Zoon van God is. Hoezeer verkondigde een ster zijn geboorte, waren de golven een karpet voor hem, was de grootste storm niet meer dan een kuch voor hem, zo werd het zonlicht verborgen toen Hij stierf. Hemel en aarde brachten eer aan Hem, zelfs in Hem bleven ze bij elkaar.
Als Hij straks regeert zijn er geen wetenschappers meer nodig om nieuwe hoogtepunten te verklaren. Het zal duidelijk zijn dat alles wat er gebeurt naar Zijn wil geschiedt. In harmonie met deze onvoorstelbare veranderingen zal hij de zonden weg wassen. Hij, de enige zuiveraar van hemel en aarde zal aan de gang gaan met wat zijn Vader allang voor ogen heeft.
Alsd uitdrukking voor de dood die hij stierf, werd hij geen martelaar maar een held op sokken die zich vrijwillig liet kruisigen. Het was voor god dat hij de zonden droeg van deze en alle andere werelden. De tijd zal komen dat we zelf zien hoe de schepping eruit ziet zonder de zonde. In de mythologie kennen we ene Augeas wiens stallen met 3000 ossen 30 jaar niet schoon waren gemaakt. Tot Hercules het deed door de rivier de Alpheus naar binenn te leiden. En hoeveel stallen van Augeas zijn er niet overal ter wereld. Met zijn kracht die hij verkreeg uit het bloed van zijn kruis zal hij in de toekomst alle stallen schoonvegen.
Waar de kerken en kruisvaarders faalden, zal hij slagen. De stroom van zijn overkomende genade zal alles reinigen. Wie anders dan Hij kan de dictatuur van de zonde ten einde brengen? Zijn handen zijn schoon, zijn hart is puur.
In de ogen van de godheid zal een schoongeveegd en perfect universum alleen gevonden kunnen worden als beloning voor het offer van christus. Hij zit nu aan de rechterhand van zijn vader. In Hem zal de genade zijn potentie laten zien. Wat we nu beschaving noemen, zal straks helemaal worden veranderd. Een werkdag zal een verlichting zijn in plaats van een last. En als op aarde zijn verwantschap en koninkrijk zoveel betekenen, hoe zal dit worden uitgedrukt in de hemelse sferen? Eénmaal opgenomen daarboven zullen we de ambassadeurs van God zijn dienaars van zijn genade en liefde. De kennis die we hebben ervaren als mensen van Gods genade, zullen we door vertellen met een directe respons als gevolg. En met als gevolg dat waar we komen steeds meer hemelse wezens de Vader zullen prijzen.
Het visioen van een getransformeerde aarde en hemelen is geen ijdele fantasie. Het is een duidelijke statement in een heilige pagina van de bijbel. Sluiers de duizenden jaren niet alleen de mensen maar ook de hemelse wezens blind hielden, zullen in één klap worden weg gerukt. |
|
|
|
gehoorzaamheid en ondergeschiktheid
Religie/Christendom
|
21 April 2012 | 19:50:10
|
Paulus had het niet over gehoorzaamheid aan de aardse overheden maar aan onderschikking aan de overheden. Dit is wel een verschil.
Deze onderschikking waarvan de apostel schreef in Romeinen 13 moet in de context worden gelezen van de onderschikking die in hoofdstuk 8 beschreven staat. De aardse overheden die door god zijn aangesteld en bijna alles regelen van hoe we leven zijn integraal aan de hele set van dingen die ons leven futiel en leeg maken, vol frustratie en ijdelheid.
De rol van overheden in ons leven is een belangrijke door god ingesteld kader dat steeds meer tegen de gehoorzaamheid aan christus Jezus ingaat. Wat bedoelt Paulus dus met de opmerking dat we god meer moeten gehoorzamen dan de mensen. Het is makkelijker om anarchist te worden en tegen het systeem te vechten dan goed te lezen wat er staat. Door de heilige geest horen we het woord van God steeds beter. Het is de geest van gods woord, niet de letter die ons aan de ene kant rust geeft EN tegelijk de futiliteit in ons aanbrengt.
Om ons te bevrijden van wat tegengesteld is aan god, moeten we snappen dat god deze kwade geest als tegenstander in deze kwade wereld geschapen heeft juist als onontkoombare dienaar van onze glorieuze bestemming. Er is het gezegde, je kunt niet tegen het systeem vechten omdat dit te groot is. Maar als slaven van christus bevechten we het systeem ook niet maar herkkennen we de hand van de tegenstander hierin wel alsook Gods bedoeling hiermee om uiteindelijk tot de bevrijding te komen van de hele schepping.
De situaties waarin gelovigen het meeste schijnen, namelijk met de glorie van de opgestane Here in zich, waren meestal in aan god vijandig gezinde situaties. In het verleden moesten de mensen trouw zweren aan de keizer waarbij christenen in dit niemandsland terechtkwamen van trouw aan god dat niet geaccepteerd werd. In onze tijd moeten we trouw zweren aan allerlei leiders van deze wereld alsook aan de valse profeet Mohammed.
In deze situatie worden gelovigen gezien als het grootste obstakel voor de wereldvrede. Christus is ook de Heer van Mohammed die als hij al ooit bestaan heeft, ooit na zijn opstanding ook zal buigen voor Hem. |
|
|
|
constante eeuwigheid
Religie/Christendom
|
20 April 2012 | 22:24:29
|
In de dimensie van eeuwigheid is er een constante. Dit is de constante van de stroom van het leven (Noach). Dit leven is de gemeenschap van de heilige geest door wie de familie die God IS. God is liefde, zei Johannes. Alle goedheid is relationeel.
Waar relationele zuiverheid is, daar is de goedheid van het Zijn en zijn de sporen zichtbaar naar de gemeenschappelijke en unilaterale liefde van god. Zonde is het tegenovergestelde van deze goddelijke familiale relationele liefde. Het is een afwijking van het doel van gedeelde liefde in die gemeenschap die door de genade bestaat. De zonde is de mensheid als een dysfunctionele familie.
De tenuitvoering van onze redding binnen de aionen is iets anders dan de ervaring van de redding welke een voortgaande goddelijke operatie is, en niet van de menselijke wil afhangt. De Griekse uitdrukking Zoe Aionios ofwel aionisch leven, is de constante van de eeuwigheid die samenkomt in de persoon van Jezus Christus. Hij is het die deze eeuwige constante van het leven overdraagt in het aionische leven, de eeuwigheid transformeert naar de aionen om zo de redding uit geloof voor de hele mensheid te garanderen.
Dus wij ervaren de tenuitvoering van de eeuwige heelheid/goedheid van god die in ons werkt, ons geneest en onze dysfunctionaliteit corrigeert. Dit proces is kort samen gevat ons geloof in de Zoon. Het gaat hier om de Griekse aorische tijd, waarmee de continuïteit van het geloof wordt aangeduid. Hij die gelooft... en niet Hij die geloofde.
Niet alleen geloven we IN Christus maar tevens zijn we gelovende binnenin christus. Van binnenin Hem (In hem waren alle dingen geschapen) geloven we verder en verder in alles wat Hij is. In Hem waarin de volheid is, van god gekozen.
In de kern van het leven van christus in ons is die eeuwige constante die in ons is overgegeven aan de beproevingen van de dood, en zodoende is de eeuwige constante geopenbaard in de opstanding. Er is duidelijk een onderbreking in de constantheid van dit proces.
Rivieren staan soms droog en en dan kun je je verloren voelen maar in Hem zijn we uiteindelijk verzekerd van de redding. |
|
|
|
God kennen
Religie/Christendom
|
19 April 2012 | 14:02:27
|
God kennen
Hoe kun je god kennen op een persoonlijke manier. Natuurlijk stuurde hij zijn zoon naar ons in het hier en nu, het aionische leven.
Wat we in Gods reddende genade in christus zien is niets minder dan God kennen door Gods eigen kennis van zichzelf. Toen het grote gordijn van de tempel in Jeruzalem door scheurde op het moment dat jezus het leven liet, waren wij ook deelnemer in Gods eigen zelfkennis.
De initieme kennis van god die met het griekse woord "ginosko," is aangeduid is meer dan een verklaring van God aan de mens. Deze kennis komt van de WIJ-factor binnen de goddelijke relatie. Toen Jezus zei, de Vader en ik zijn één, kwam dit vanuit zijn perspectief van zijn relatie met de Vader als een aanduiding met WIJ. Bij elke "Ik" uiting van Jezus moeten we snappen dat hij geen kennis van zichzelf had anders dan als WIJ.
Het gaat er altijd om dat WIJ weten en geloven dat god zijn liefde voor ONS heeft. Deze wetenschap doe je samen met alle heiligen. Alles wat de Zoon doet en denkt, doet Hij als WIJ en dit is tevens onze erfenis in Hem. De waarheid dat de Zoon de Vader kent door de zelfkennis van de Vader zelf, is mooi uitgedrukt door de verklaring van Jezus over zichzelf als zijnde in de boesem van de Vader.
Gods kennis van zichzelf is zo rijkelijk uitgedrukt door de here die zich kenbaar maakt aan Mozes met de woorden "Ik Ben." Hij is de zelf kennende, zelf identificerende god. Hem hebben we nodig om in te zien wie we echt zijn. Stel je de kennis van de Zoon over Zijn Vader voor. Dat is ook onze kennis in Hem.
De schrijvers van het Nieuwe Testament bevestigden altijd de zegeningen van de hele geloofsgemeenschap. Zodoende is de apostolische "Wij" niet exclusief maar representatief voor de hele geloofsgemeenschap en omgekeerd is de geloofsgemeenschap representatief voor de hele mensheid. Gods' WIJ sluit zodoende de hele mensheid in zich. |
|
|
|
verlies van persoonschap
Religie/Christendom
|
18 April 2012 | 12:54:54
|
Maar van de Boom van kennis van goed en kwaad zul je niet eten, want als je er wel van eet, zul je sterven. De dood is de vernietiging van de menselijke persoonlijkheid. Het gaat niet om een DING dat in ons sterft maar het is de persoon die sterft. De dood is het wegsterven van de persoon.
Het kwaad heeft een de-personaliserende werking op ons. Het de-humaniseert ons. De godheid identificeert zichzelf als de goddelijke persoonlijkheid. Het woord persoonschap kan ik hier ook introduceren. "Ik BEN wat ik ZAL WORDEN." Als gelovigen drijven we af van de waarheid omdat we in de valstrik van filosofie zijn terechtgekomen die kennis boven de het wezen stelt. In HEM leven we en bewegen we en hebben we ONS wezen. We drijven hiervan weg als we ons op het pad van de filosofie bewegen om kennis over dingen te krijgen anders dan kennis over de Ene. Het resultaat is de verheffing van een persoon zonder eeuwige substantie.
Onze identiteit niet meer los te zien van de vereniging met Hem die de realiteit is van de echte persoonschap, IS aionisch leven. Kennis OVER christus schiet altijd op een bepaalde manier tekort. Maar de ontmoeting met Hem, de vereniging met Hem zal ons altijd voldoening geven. Hijzelf is onze verwachting en niet de kennis OVER Hem. God zal elke concurrerende verwachting van ons teniet doen.
Hier doet zich een vreemde paradox voor: als je de hoofdstukken van het Nieuwe Testament leest met dezelfde ingehouden adem als waarmee ze destijds werden opgeschreven, ontmoet je de mannen die zichzelf identificeerden als slaven van christus.
Dit geldt vooral voor Paulus. Hij wil dat de lezer één ding boven alles weet, namelijk dat hij de nieuwe slaaf van christus Jezus is, en dat hij zijn identiteit had gevonden in deze merkwaardige nieuwe relatie. Als we dit van onszelf dan ook maar beseffen. |
|
|
|
de route naar alverzoening
Religie/Christendom
|
17 April 2012 | 22:16:02
|
de route naar alverzoening
alereerst ben ik zelf geen alverzoener. Er is maar 1 alverzoener en dat is god die de hele schepping met zich verzoent door de aionen heen. Veel mensen denken dat de bijbel te moeilijk is (of te saai) en laten het maar over zich heen komen. De laatste jaren zijn er echter goed leesbare boeken op de markt gekomen zoals het boek At the End of the Ages van Bob Evely en natuurlijk is er de website van Martin Zender. www.martinzender.com
Denk goed na over alles en snap dat het woord aion en de meervoudsvorm aionen alsmede de Griekse aorische tijd waarin veel dingen geschreven zijn, de hele kijk op de bijbel verandert. Enkele boeken zijn, Adolph E. Knoch, het geheim van het evangelie, Adlai Loudy, God's eonian purpose, Andrew Jukes, the Restitution of all things, Hosea Ballou, The Ancient History of Universalism, of het online book, The Augustine Revolution. En uiteraard, Josh McDowell, The New Evidence that demands a Verdict. |
|
|
|
|
|
